Kathleen Cools blogt over de blote-borsten-verkiezings-affiche.
Lucas Vanclooster blogt over Anja Hermans.
Tim Pauwels blogt over de jobkorting.

Stemt u links of stemt u rechts?

Het beeld stond me vanmorgen, tijdens het kranten-doorbladeren, plots weer haarscherp voor de geest. Het moet intussen bijna 20 jaar geleden zijn. Johan Anthierens zaliger was op een zaterdagochtend te gast bij Studio Brussel. In de studio hing een levensgrote affiche van Janet Jackson. Niet omdat Jackson op dat moment de favoriete muzikale babe was. Wel omdat ze poedelnaakt van kop tot teen stond afgebeeld, enige delicate lichaamsdelen accuraat ‘bedrapeerd’ met ‘n paar niemendalletjes. Prachtige vrouw, Janet. Gefotoshopped of niet – bestond dat toen trouwens al ?

Anthierens stond perplex

Die stoot liep Anthierens dus tegen het lijf en hij stond perplex. Uiteraard door Janet zelf. Maar vooral omdat dit er bij hem niet in kon : dat de jonge, tegendraadse gasten van Studio Brussel zo’n vrouwonvriendelijke statement maakten. Vrij vertaald : dat Janet haar lichaam op die manier te grabbel wilde gooien, was haar probleem. Maar dat een nieuwe generatie dit mee promootte op een zender waar zoveel andere jonge vrouwen rondliepen én naar luisterden, vond Anthierens hemeltergend en schandalig. Het gemaakte punt bracht overigens weinig aarde aan de dijk. Janet bleef prominent hangen. En bij de volgende nieuwe geleverde body verdween ze in de vergetelheid.

‘Is dat nu érg?’

Sommige collega’s hoorden het in Keulen donderen, maar ik begreep Anthierens wel. Ik vond het vooral prachtig dat ie zich over zoiets temidden van het hippe media-milieu druk wilde maken. Niet in het minst omdat zo’n discussie steevast in het hoekje van de zurigaards en de seuten wordt gedrumd. Met de opmerking : is dat nu érg ? En kijk, twintig jaar later struikelen we nog altijd over dezelfde dingen. Want toegegeven (en echt, ik ben tegen flink wat bestand), ik was er al ‘n tijdje geleden aan blijven haperen : de blote-stemt-u-links-of-rechts-borsten. Eerst en vooral, niet omdat ik dermate geshockeerd was. Maar toen ik de affiche zag overviel mij vooral een kort maar hevig gevoel van moedeloosheid.

Zo plat

Moet zoiets nu echt nog, anno 2009 ? Zo plat (een ongelukkig woord, ik weet het) dat het zielig wordt. Smakeloos, afgezaagd : blote borsten om de aandacht te trekken. Bovendien ronduit een belediging voor de boezem van elke vrouw, die twee lelijke kiesbollen op, nu ja, u kent het beeld. Vrouwen verdienen dit niet. Kers op de taart is tenslotte het verweer van de campagnemens. Een màn ja. « Onze redactionele opzet was opvallen, want dat is uiteindelijk het doel van zo’n campagne. » Ik heb een bescheiden suggestie. Het kost me echt niet veel moeite om een alternatieve campagne te bedenken. Waarom geen variant met een vént : draagt u links of rechts. Zal best wel opvallen.

I’m in love with Anja…

Anja Hermans kreeg 8 maanden cel omdat ze heeft bewezen dat de veiligheid in de kerncentrale van Doel even hard lekt als de reactor van Tjernobyl enkele ogenblikken voor de ramp van 1986. Vermoedelijk komt ze vroeger vrij, als ze ooit al echt naar de cel moet. Maar toen ik vernam dat ze was opgepakt, dacht ik, Anja Anja Anja toch, wat heb je nu gedaan?

15 jaar geleden gaf ik les in een kunsthumaniora. Prachtschool. Verdient lange rijen kampeerders voor de poort.. Elk schooljaar opnieuw gebeurt het mirakel: de kunsthumaniora redt verloren gewaande jongeren. Pepijn Caudron was een ontmoedigde vermoeide snaak toen hij de afdeling woord binnenslenterde; weinig later speelde hij de planken van de scène.

Anja-look-alikes

Zowat een kwart van de klas bestond uit Anja Hermans-lookalikes. Ook bij hen deed de kunsthumaniora een laatste sprankel waakvlam weer fors opflakkeren . Het lukte niet altijd, er kwam wel eens puberale recidive voor, maar toch…

Helaas ging Anja niet naar de kunsthumaniora. Al erg jong was ze een soort Christiane F. van de Groenplaats. En Antwerpen is erger dan Berlijn. De lieve Anja kwam uit een onbesproken arbeidersgezin, vader werkte in shiften in een chemisch bedrijf, Anja had nog een zus, moeder bleef thuis. Maar het klikte niet, het was saai.

Anja sloot zich aan bij de wel erg late en overjaarse punkers-krakers-straathonden van Antwerpen. Niets erger dan tot een jeugdstijl behoren die eigenlijk al voorbij is. Slechte vrienden, dat bestaat. Zelfs bejaarden hebben slechte vrienden, kijk naar Geert Van Istendael. Is bevriend met Benno Barnard! Dat loopt nog eens slecht af.

Brandstichting

Op zekere dag betrapte de politie Anja en haar vriend Geert op heterdaad toen ze de auto van een onderzoeksrechter in brand staken. Die had een kat doodgereden. Eerder staken Anja en Geert een paar McDonalds-tenten in brand. Dwaas en volstrekt af te keuren. Maar geen krokodillentranen aub voor die kartonnen containers van McDonalds, die overigens af en toe vanzelf ontbranden.

Anja maakte een grote denkfout. Mc Donalds heeft eigenlijk weinig met dierenleed te maken. Zoals een grapjas ooit zei in een van die leuke radio-programma’s van Paul Jacobs: wereldwijd heeft Mc Donalds in al die jaren het vlees van 1 koe en 2 kippen gebruikt…

Kinderboerderij

Anja belandde 3 jaar achter de tralies. Ze was nog altijd jong toen ze weer uit de gevangenis kwam. Ze zwoer het terrorisme af, herpakte zich, werkte graag in een kinderboerderij, en studeerde voor opvoedster. Eind goed al goed, dacht ik, vaart wel ende levet scone, ontmoet nu eens een leuke vent, neem misschien een kind, en 2 honden, 3 katten en 1 papegaai.

Neen dus. Het intussen 29jarige meisje ging bewijzen dat de veiligheid in Doel rammelde. Ze nam filmpjes van haar inbraak. Het onkuisheidsdgehalte daarvan is lager dan op de beelden van Brigitte Raskin die over de afsluiting van Kleine Brogel krunkelt.

Een boon

Ja ik heb een boon voor Anja Hermans. Ik vind haar een mooie, aantrekkelijke, heel speciale jonge vrouw. Niet super-intelligent, maar toch knapper dan Fehrye Erdal, geef toe. Als ze mijn dochter was, had ik haar dan kunnen redden, beschermen tegen heurzelve?

Nooit zal ik afgeven op justitie; mijn geloof in de zo noodzakelijke rechtsstaat is te groot. Maar ik hoop, voor 1 keer, dat de advokaat van Hermans in beroep gaat. En dat hij, voor een andere rechter, op zijn knieên smeekt en bidt en zijn tranen de vrije loop laat. En dat ze vrij komt. Die aller-allerlaatste dans, Anja, moeten we je schenken.