Alles verandert behalve de mens. Narcisme is van alle tijden maar zeker van deze digitale tijden.

Hebt u zichzelf al es opgesnord via Google? En de blog die u bij houdt, zit de wereld daar echt op te wachten of maakt u zich dat maar wijs?

De Fransman Benjamin Rassat vroeg zich af wat al die mensen bezielt om zich vrij te geven op het internet. De grootste onzin is geweldig populair op het net en mensen posten de vreemdste dingen. Maar waarom in godsnaam?

Een staalkaart van wat het internet de mensen te bieden heeft. Of beter, wat de mensen het internet te bieden hebben. I am the media en u ook, toch?

I am the media – Le general de production, 2010.

Op zaterdag 24 juli 2010 gebeurde een drama in de Duitse stad Duisburg. De Love Parade, die bedoeld was als een feest van vrede, liefde en geluk, werd een ramp die aan 21 mensen het leven heeft gekost en waarbij ruim 500 mensen gewond werden.

Het Duitse SPIEGEL TV was met zes camerateams ter plaatse om een film te maken over het festival. Het was de bedoeling om vrolijke beelden te maken van mensen die feest vierden en plezier maakten, maar plots veranderde alles en zagen de cameraploegen verdriet, dood en gruwel. Het drama speelde zich af voor de ogen van de reporters van SPIEGEL TV. Het werd geen vrolijk, maar een tragisch en schokkend verhaal.

Geen economische activiteit voedt meer mensen en is cruciaal voor de sociale harmonie van verschillende landen dan de rijstteelt. Zo goed als de halve wereldbevolking eet rijst en de kleine korrel gaat voorop in tijden van hongerschaarste.

Groot was dan ook de verbazing toen de prijs in het voorjaar 2008 de hoogte in schoot. In veertig landen werd gedemonstreerd en er kwamen meldingen van voedselrellen binnen. Maar waarom steeg de rijstprijs?

De grootste producenten en exporteurs vind je in Bangkok , maar voor de belangrijke prijsonderhandelingen moet je in Genève zijn. En het is in Afrika waar ze voor hun voedselvoorziening het meest afhangen van rijst. Een intrigerende driehoek die veel vertelt over de prijs van rijst en hoe de wereld van voedsel wordt voorzien.

Ricejacking – Arte, 2010.

Terwijl BP zich van de olieramp in de Golf van Mexico probeert af te helpen, maakt Shell zich niet druk om de olieramp die al 50 jaar bestaat in de Niger Delta.

Sinds er in Nigeria naar olie wordt geboord, is naar schatting 1,5 miljoen ton olie over de landbouwgronden en in de de moerassen gestroomd. Om die vervuiling maken weinigen zich zorgen en ze gaat onverminderd voort. De bevolking wil dat het eindelijk stopt.

“De woede van de bevolking komt voort uit de manier waarop de oliemaatschappijen te werk gaan.” – Kingsley Chinda, commissaris milieuzaken River State provincie.

De olie ligt op de oevers van de kreken, de vis is verdwenen, het drinkwater aangetast en de kinderen spelen in met olie bedekt water. maar Shell maakt zijn aandeelhouders diets dat ze duurzaam aan oliewinning doen in Nigeria.

Oorspronkelijke titel: Vuile olie van Shell – Zembla, 2010

Tokio is de culinaire hoofdstad van de wereld. De stad heeft meer dan 160.000 restaurants die lang niet alleen maar sushi of tempura serveren.

Een van de origineelste gerechten die je in Tokio kunt eten is Fugu of kogelvis. Maar wie de delicatesse wil uitproberen, beseft maar beter dat hij met zijn leven speelt. Kogelvis is namelijk een van de giftigste dieren ter wereld. Als de vis niet klaargemaakt is volgens de regels van de kunst, dan wacht je een gruwelijke doodstrijd.

Maar een paar restaurants in Tokio hebben Fugu op de kaart. De weinige chefs die de vis mogen bereiden, hebben een streng examen moeten afleggen. Niet alleen hebben ze moeten bewijzen dat ze kunnen snijden met chirurgische precisie, ze hebben ook moeten aantonen dat ze de organen van de kogelvis probleemloos van elkaar kunnen onderscheiden.

Het venijn zit immers in de ingewanden en het bloed. Die bevatten tetrodotoxine, een van de sterkste giffen die in de natuur te vinden zijn. Het gif heeft een verlammende werking en doet het slachtoffer sterven door verstikking. De kunst van het bereiden bestaat erin het vlees van de ingewanden te scheiden zonder dat er een spatje bloed op kleeft.

Terzake duikt in Tokio onder in de fascinerende wereld van de Fugu chefs. Velen voelen zich geroepen om er een te worden, weinigen zijn uitverkoren…

Oorspronkelijke titel: Fugu, zum Sterben köstlich – T&G Films, 2010