Jef Geeraerts houdt van de Congolezen. Mensen die hij bewondert om hun ranke lichamen en vranke blikken.
Met wel 18 vrouwen heeft hij in Congo geslapen. Maar met één heeft hij echt samengeleefd: het fotomodel Julienne.
Toen de Congolezen zich tegen de koloniale heersers begonnen te verzetten, is hij halsoverkop uit Congo moeten vluchten. Zonder Julienne.
Sinds veertig jaar heeft Jef Geeraerts niets meer van zijn grote liefde gehoord. Van een voormalige kennis hoopt hij tijdens zijn bezoek aan Bumba meer over Julienne te weten te komen.
Klik hierboven op de driehoek om een fragment te bekijken.
32 reacties ↓
1 Romain Wiels // 21-04-2010 om 13:37
Ik zag de reportage niet en lees nu pas de stapel kranten.. Ik ben verbaasd dat Jef zoveel eerbetoon krijgt, vooral over zijn “verleden” in Congo-Belge. Ik feliciteer Ilse om de moedige reactie en wil ook een beetje duiden.
Ik dacht dat Jef (ik ben zijn inheemse koosnaam vergeten) geen enkele relevantie is voor de Koloniale periode.
Ik en iedereen las Black Venus, en het werd nog geloofd ook. Glukkig is zijn
“verzonnen geschrijfsel” al lang voer voor termieten maar er blijft nog genoeg
over om de man eens in “zijn gelifkoosd” blootje te zetten.
Ik verbleeef 23 jaar in Congo en bereisde de ganse regio die Jef onveilig maakte, van Yandongi via Bumba tot Banguy.
Een van mijn helden is de zeer vrome en degelijke pater scheutist – Sango Germain Lootens – een man van daadkracht, onvermoeid en idealist, die zoals ik mij herinner door Jef afgeschilderd werd als een mislukte bonobo (sorry bonobo) en vijand van de “echte ” blanken zoals hij.
Ik schrijf deze reactie als eerbetoon aan die man en de drie zusters van S’Gravenwezel die met en voor “die zwarte zakken” hun leven gaven tijdens de eerste versie van de Ebola-virus epidemie in Yambuku ten jare 1976 (+2 oktober) (lees boek zuster Veronica).
Tijdens de eerste congodagen begreep ik vlug dat die – toen erg besproken Jef -
die zichzelf aandiende als de eninge en ware “streekstier”,- volgens de Barza-verhalen, in feite een platzak (sorry, hij legt mij die woorden in de mond) was. Een ventje dat verloren liep in eigenwaan en een paggadder was van de administratie terwijl zijn vrouw en kinderen het zelf moesten redden.
Tijdens het rijstdorsen te Yandongi kon ik de slavende vrouwen (zijn harem) vragen wat ze nog wisten van Jef, wat hij voor hem betekende ? Gegiechel alom.
Toen nam een ouderling het woord en sformuleerde heel discreet (zoals ze zijn)
een gezegde waarbij men de eerste woorden zegt en de toehoorder de rest denkt.
Ik hoor dat Jef zijn lingala-taalvaardigheid hiaten vertoont en daarom wil ik dit toelichten: het waren niet alleen de “Jeffen” die zich afvroegen of zwarten nu mensen dan wel apen waren.. was de chimpansee ook een mens ?
“Soko motu ? Soko nyama ?” Mens ? Dier ? en de “blanke witte Jef – mondele muzungu” ? Wat voor mens was hij dan ?
Het antwoord: “Soko motu..?” vul zelf verder in.
Ik zou danken moest CANVAS die man definitief uit ons collectief-koloniaal-verleden, “uitschrijven”.
2 Ilse Geeraerts // 21-04-2010 om 07:19
Ik probeer mij terug te focussen op mijn professionele bezigheden. Toch wil ik iedereen bedanken die fijne dingen heeft geschreven via deze site (het overweldigend aantal reacties die me bereikten via de coaxkabel en andere kanalen hebben me enigszins verbaasd).
Slechts één negatieve reactie heb ik gekregen: iemand die leugens over me verspreidt als zou ik al jaren de media afdweilen met roddels over mijn vader en ‘verzuurd’ ben omdat ik ‘een erfenis aan mij heb zien voorbijgaan’. Ik weet niet waarover deze fantast-journalist het heeft. Ieder zijn eigen bril: dat is ook democratie.
Overigens heeft De Standaard mij zelf gecontacteerd en heb ik -na overleg met mijn zus en broer- pas na lang nadenken toegestemd.
Persoonlijke ergernis over een reportage, gekoppeld aan een genetische band met de hoofdpersoon uit het programma zijn niet zo’n goede drijfveer voor het geven van een interview.
Toch vond ik dat deze bange blanke man eens verbaal aan de kaak mocht worden gesteld.
3 hilair De Graeve // 20-04-2010 om 22:20
Uw interview in DS heeft indruk op mij gemaakt mevrouw Geeraerts .
Het doet deugd om de vele getuigenissen op dit forum te lezen die uw stelling bevestigen en sommige die u willen troosten.
Enige neerslag van reakties vond ik niet terug in DS .
De reportage op Canvas zelf riep bij mij het gevoel van walging op dat me altijd al bekroop bij het lezen of beluisteren van JG, die vrijgeleide kreeg om zijn serie vulgariteiten als entertainment in de media te smijten.
Wie voelde zich nu geroepen om “ter herinnering” na 50 jaar, deze man een uitstapje te laten maken naar waar dat allemaal plaatsvond.
4 BVB // 20-04-2010 om 15:17
Jef was zeker een groot schrijver, ik heb al zijn boeken gelezen, meestal in een ruk (niet bedoelde woordspeling). Hij is mijns inziens de peetvader van de Nederlandstalige misdaadliteratuur. Wat Jef als mens betreft: ik ben er van overtuigd dat de “vriendschap” die hij naar eigen denken van de mannelijke en vrouwelijke Congolezen kreeg niets met zijn “persoon” te maken had maar alles met zijn “functie”. Ik vond hem zielig overkomen op de recente televisiereportage. Het is een fenomeen dat men ook terugziet bij dictators, zij denken dat het volk dat hen vreest hen graag ziet. Vermoedelijk hadden zijn “vrienden” hem vroeg of laat afgemaakt als hij in Congo was gebleven.
5 Sonja Vanhove-Deneve // 20-04-2010 om 10:31
Duizendmaal dank aan Ilse Geeraerts voor het boeiende interview in DS. Ik blijf mij verbazen over het feit dat Geeraerts zo’n forum kreeg op Canvas. Je reinste desinformatie. Misschien moet Canvas nu ook maar eens de moed hebben om de gruwelijke feiten die in Congo plaatsvonden sedert de komst van de blanken onder de aandacht te brengen. Ik kan “King Leopold’s Ghost” van A. Hochschild aanprijzen – wij Belgen hebben alle reden om plaatsvervangende schaamte te voelen.
Dank, Ilse Geeraerts. En ja, er zijn nog wel mensen die beter weten dan de show die Canvas heeft opgevoerd…
6 marti waals // 19-04-2010 om 14:50
Waardering voor de wijze waarop Ilse Geeraerts in dit interview de mythe van de naar zijn “roots” terugkerende vader doorprikt. Maar mijn vrees gaat vooral uit dat door deze Canvas-reportages, waarbij een weinig objectief beeld wordt gegeven van de koloniale periode, enkel stereotype benaderingen zoals; “zie je wel, zonder de blanke (dominantie) kunnen “ze” het niet” danwel: ‘het is allemaal om zeep en komt nooit meer goed”, jammer genoeg enkel worden versterkt. Dit doet noch recht aan de inspanningen die vanuit het verleden van Belgische kant werden gedaan, noch aan de inspanningen die, vooral vanaf de basis, aan Congolese kant werken aan de uitbouw van een nieuwe, meer rechtvaardige samenleving. Juist op het scharniermoment van de 50e verjaardag van de Congolese onafhankelijkheid, zou het van een groter journalistiek engagement getuigen om van deze ruim uitgemeten zendtijd gebruik te maken om op zoek te gaan naar nieuwe wegen van samenwerking. Zonder diabolisering of verafgoding van het verleden, maar hieruit wel lerend om met een meer open geest de Congolezen bij te kunnen staan om een meer menswaardig te bereiken.
7 willem peersman // 19-04-2010 om 10:04
Aan Ilse Geeraerts
Uitgerekend op de dag dat ik in mijn krant het overlijdensbericht aantrof van een goede vriend ( en oud-collega in zijn post-koloniale loopbaan) had ik het genoegen de neerslag te lezen van het gesprek dat Lieven Sioen met u heeft gehad. Ik ga dit beklijvend interview bewaren omdat het bevestigt wat Robert De Roeck, die van 1952 tot 1960 eerst ambtenaar in gewestdienst en daarna magistraat was in ex-Belgisch Kongo, mij over uw vader heeft verteld nadat wij Gangreen 1 hadden gelezen. Uw kijk op en zijn oordeel over de leefwereld en de verhalen van uw vader vertonen een merkwaardig parallel. Wat mij ervan overtuigt dat de Canvas-kijker n.a.v. 50 jaar onafhankelijkheid beter verdiende dan de eerder bedenkelijke amusementstelevisie van het duo Mortier-Vandenhaute dat zich samen met hun zielige vriend Geeraerts een beetje belachelijk heeft gemaakt.
8 DE SMET Brigite // 17-04-2010 om 14:24
Goeiedag Ilse,
Ik vind je een grote en fiere vrouw. Proficiat i.v.m. het interwiew in mijn favoriete krant De Standaard. Ik heb de boeken van je vader gelezen en ik treed je bij i.v.m. de kritiek die je hebt bij het koloniale verleden van je vader en ook bij het sentiment i.v.m je moeder, ikzelf dacht altijd dat zij een grote en lieve dame moet zijn geweest.
lieve en respectvolle groeten,
Brigitte.
9 Bert De Wolf // 14-04-2010 om 14:03
Vrij voorspelbaar dat ze bij een Jef Geeraerts en de “Laatste der Vlaamse Paters” terechtkomen. Het beeld dat de TV-makers met deze ingrediënten over Congo naar boven brengen is al even voorspelbaar. Dat dit beeld strookt met de gangbare opinie over Congo in Vlaanderen en er dus bij de kijkers ingaat als zoete koek is voor de TV-makers mooi meegenomen. Het beeld loopt trouwens ook gelijk met de boodschap achter de drukbezochte fototentoonstelling van Carl Dekeyser. Mooie foto’s, maar ik walg van de eenzijdige negativiteit. Mag ik dit simplistisch beeld van Terzake en Carl Dekeyser toch even doorprikken en wat aanvullen?
Enkele platitudes van de oude (wijze?) Geeraerts:
-Er schiet niets meer over van wat wij in de kolonie hadden uitgebouwd.
-Zodra de Belgen hier weg waren in ‘60 zijn “ze” beginnen stelen. (Hij bedoelt de ‘Mobutu’s en de ‘Kabila’s’ maar spreekt hun namen niet uit, waardoor dus elke Congolees als dief gekenmerkt wordt.
-De Gucht had groot gelijk: “Alle hulp uit het buitenland verdwijnt in de zakken.”
-Wanneer de “Laatste der Paters” hier weg zal zijn zal ook het “eiland van rust” dat hij hier de 47 voorbije jaren in Bumba gecreëerd heeft als een pudding in elkaar zakken.
Het zijn slechts enkele gedachten uit deze reportage die, naar ik vrees, bijna naadloos aansluiten bij de mening van veel Vlaamse kijkers.
Pater Rommel daarentegen, tweede hoofdfiguur in deze Congoserie is genuanceerder. Wat een geluk dat deze man met 47 jaar post-koloniale ervaring in Congo, ook wat mocht zeggen. Hij is gebleven, in tegenstelling tot de Geeraertsen, die weggingen en geld verdienden, door over Congo te schrijven. Hij deed me denken aan de pater van ‘Missie’, het toneel gebracht door Bruno van den Broeck. Pater Rommel heeft in zijn leven iets bijzonder knap gerealiseerd in moeilijke tijden en stelt gewoon de vraag: “Hoe gaat het nu verder als ik er niet meer ben? Het zal anders zijn…”
Het zou wel eens interessant zijn voor Terzake of andere TV-makers, om déze vraag op te pakken. Want het antwoord ligt voor het grijpen in heel Congo. Waarom komen de geëngageerde Congolezen van vandaag niet in beeld? Bijna overal zijn de blanke paters en de zusters al sinds jaren voor goed weg en dus kan je honderden reportages maken over hoe de Congolese “opvolgers” het met vallen en opstaan doen, al vele jaren lang. En het is inderdaad anders dan onder een blank regime, maar absoluut geen ingevallen pudding. Waarom krijgen we dat soort nieuwe-Congo-reportages nooit te zien?
Dit soort televisie is uiteraard een pak duurder en moeilijker te realiseren omdat vanuit Vlaanderen zowat alle banden met de Congolezen aan de basis verbroken zijn. En wie zal er naar die reportage kijken als er geen nostalgische BV of een trouwe blanke mee in het spel is? Hoe vind je, als programmamaker, de weg naar die waardevolle, geëngageerde Congolezen, die op hun eigen wijze, zonder steun van de missie-achterban in Vlaanderen, het werk verder zetten in klinieken en scholen? Het lijkt een onmogelijke opgave voor een haastige TV-ploeg, die maar eventjes langskomt en geen enkele moeite doet om de Congolese bril op te zetten en het taal-en cultuurprobleem te overwinnen. Toch maar liever de blanke bril. Het is zoveel gemakkelijker en het past zoveel beter bij wat de kijker graag ziet en hoort. Ik durf in elk geval getuigen dat ik een aantal Congolese mannen en vrouwen ken die aan dit profiel beantwoorden en dus een ander verhaal zouden kunnen ophangen.
Deze “opvolgers” in scholen en klinieken moeten het echter wel kunnen doen, zo oordelen we, zonder financiële hulp uit Vlaanderen. Eigenlijk is dit niet fair. De Congolezen bakken er niets van, zeggen we in deze Geeraerts-serie, ze kunnen niet volhouden wat de blanke paters en zusters wél konden. Ze kunnen niet organiseren, het zijn allemaal corrupte dieven. Door dit vooroordeel (waarbij de ontwikkelingshulp van regering tot regering ook nog eens op één hoop gegooid wordt met kleinschalige directe hulp), ontzeggen we de “opvolgers” de financiële middelen die we aan de Belgische nonkel de pater of tante-zuster wél gaven. En dan van aan de kantlijn zeggen: “Zie je wel, ze kunnen het niet”. Dit lijkt mij weinig fair. Ik pleit ervoor om vanuit België deze betrouwbare Congolese mensen op te zoeken en met hen nieuwe, niet-koloniaal getinte, banden aan te gaan en hen mits coaching, vorming en controle van de nodige financiële steun te voorzien. Dit vraagt heel wat energie en er zullen hier en daar mislukkingen te noteren zijn, maar dit heeft resultaat.
Daarmee veranderen we niets aan de corrupte top in Congo. Spijtig. So what? Is dit een reden om niets te doen? Kleinschalige, goed beredeneerde en gecontroleerde hulp helpt wel om, hic et nunc, iets aan de basis te veranderen. Of die kleinschalige hulp aan verantwoordelijke Congolezen het trendy label “duurzaam” mag krijgen, weet ik ook niet. Maar ik weet wel dat een school met handboeken voor de Congolese leerlingen beter is dan een school zonder handboeken. En dat een kliniek met betaalbare geneesmiddelen beter is dan één zonder. Welke theoretische en politieke bespiegelingen houden ons tegen om dit soort dingen te helpen verwezenlijken door de Congolezen zelf in hùn scholen, in hùn klinieken?
Kijkend naar het uitbundig onthaal dat Geeraerts te beurt viel dacht ik nog het volgende:
-Deze jolig dansende vooral jonge bevolking, die Geeraerts ogenschijnlijk en naar onze normen als een koning inhaalt, heeft geen enkel historisch perspectief. Ze weten enkel -via de pater- dat er een oude Belg, een noko, langskomt en dat er zal gefilmd worden. Deze uitzonderlijke film-gebeurtenis mobiliseert de hele bevolking van het dorp of de parochie. Voor zoiets legt men spontaan het werk neer en trekt men zijn beste kleding aan. Men gaat heel graag eens uit de bol want zoveel gelegenheden zijn er niet. Wij (en Geeraerts op kop, verrukt over de judaskus die hij krijgt) denken dat dit een uiting van waardering voor de oud-koloniaal is, maar het is gewoon even “kermis in het dorp”. Even uit de dagelijkse miserie. Zoals elke begrafenis van een plaatselijke prominente in Congo dit soort kermis teweeg brengt. Zoals elke kerkdienst ook een beetje ker(k)mis is in Congo: een paar uur proper, troost vinden, zingend dromen van een betere toekomst en even uit de modder. Ik ben er zeker van dat gelijk welke TV-ploeg, die in Lukula, Kuimba en Vaku, of waar dan ook zou neerstrijken, dezelfde vreugdetaferelen zou te zien krijgen. Is het als TV-maker niet eerder de kunst om dit soort schijnvertoningen te vermijden omdat ze je verblinden en verhinderen om het echte leven te zien?
Door de reportage zo kritiekloos en gemakzuchtig aan te pakken, wek je bij de kijker de indruk dat de doorsnee Congolees blij was met de zweepslagen en gevangenisstraffen en het straffeloos misbruik van vrouwen en mannen door Vlamingen als Geeraerts in de koloniale periode.
-De oudsten, die Geeraerts persoonlijk hebben meegemaakt, en waarmee Jef zijn paar eenvoudige woordjes Lingala nog eens kan bovenhalen, hebben dat historisch perspectief wel. Ik had ze graag nog wat meer aan het woord gehoord zonder dat de vroegere patron in de buurt was. Ook voor “de oudsten” in de reportage is het moeilijk om de koloniale realiteit te beschrijven zonder er een nonkel-mythe rond te breien. Binnenkort zijn zelfs deze oudsten er niet meer. Zal er dan enkel nog mythe overblijven? Of zullen er toch onderzoekers en journalisten zijn die het moeilijke werk van het demystifiëren van het verleden en het genuanceerd benaderen van het heden aanvatten?
Wat Geeraerts siert, was zeker dat hij dicht bij de mensen stond, hun taal een beetje spreekt en hen zichtbaar “graag ziet” en niet racistisch is. Het land intrigeert hem, hij heeft het lief en dat begrijp ik volkomen en dat gevoel deel ik met hem. Toch heb ik er moeite mee dat deze man zo openlijk en schaamteloos de mooie vrouwen mag begeren en nemen. Eigenaardige dubbele moraal van de TV-makers en -kijkers toch? In Vlaanderen terecht veel spel maken over kindermisbruik of mensenhandel, maar tegelijk het typisch uitbuitersgedrag van een Geeraerts in Congo op een piëdestal plaatsen. Is het omdat het hier ‘maar’ om Congolese vrouwen gaat? Die mag je toch uitpikken en dumpen naar believen, is het niet? Doe maar Jef, je kan op ons applaus rekenen? Ik kan dit moeilijk samen rijmen. Ik heb veel meer respect voor de velen die hun begrijpelijke begeerte wél in toom hielden omdat ze de Congolese mensen ook echt graag zagen en (voor en na ’60) op voet van gelijkheid, blijvend, met hen omgingen of minstens eerlijke pogingen daartoe deden. Zij zijn diegenen die, naast de geëngageerde Congolezen zelf, echt eens op de piëdestal zouden mogen gezet worden naar aanleiding van 50 jaar onafhankelijkheid. Eén probleem: het zijn geen BV’s, dus niemand kent ze en niemand zou naar zulke reportages kijken (denkt men.)
10 elvire smolders // 13-04-2010 om 09:59
deze reeks is terzake onwaardig!
Heb je die bange blanke man gezien!!!!!
Ja, hij wist wel waarom hij al die tijd niet terug gegaan is.
In oorlogstijd zou zo iemand vervolgt worden.
Maar nu, nu werd hij gepamperd, door oa terzake en dit met mijn belastinggeld.
11 K.G. (3) // 12-04-2010 om 08:05
De situatie in Congo is desastreus. Ik ben er de afgelopen jaren twee keer geweest …Een reflectie rond de situatie mag best.
Maar er zijn andere mensen bvb Walter Zinzen, die echt wel gefundeerde analyses kunnen maken. Alleen kunnen zij geen verhalen brengen over hun
esbattementen à la Geeraerts. Wat nog maar eens bewijst dat men ‘denkt’ dat wij geen reportages kunnen bekijken zonder sensatiegehalte. Dat men daar zo over denkt bij VTM, ja, en daarvoor het soappubliek heeft,maar bij Canvas (dat ik hoog in het vaandel draag)…
Congo heeft twee bloedige oorlogen gekend na de onafhankelijkheid. Heeft Geeraerts zijn ex-liefjes waarvan hij zo schaamteloos ‘kon’ profiteren dank zij zijn status van blanke koloniaal, morele en financiële steun gegeven in deze moeilijke momenten, of liep hij weg van ‘alle’ verantwoordelijkheid? Dumpen na gebruik?
Dat hij dan vooral zwijgt over uitbuiting door anderen.
12 Marjan Ryon // 11-04-2010 om 22:47
Ik ben geboren in Congo in 1957, vader was koloniaal, en ik woonde als peuter gedurende 3 jaren in Bumba (in een van de afleveringen verschijn ik in een foto aan de hand van de “boy” voor onze woning in de straat langs de Congostroom). Ik heb uiteraard weinig of geen persoonlijke herinneringen aan mijn koloniaal verleden. Mijn nieuwsgierigheid en interesse naar mijn roots voldeed ik via fotoalbums , familieverhalen , het lezen van boeken, zowel romans (ook enkele van Geeraerts) als wetenschappelijke werken, en het bekijken van talloze fims en documentaire over Belgisch Kongo en Congo na de onafhankelijkheid. Het was voor mij dan ook fantastisch in de reportages van Terzake te zien hoe Bumba er vandaag uitziet.
Niettemin vraag ik mij af wat nu precies de bedoeling was van deze uitzendingen. Was het de bedoeling via de herinneringen van een bekende ex koloniaal (Geeraerts) een beeld te geven hoe het er in de vroegere kolonie aan toe ging? Zo ja, dan zat de uitzending er totaal naast. Geeraerts was zeker geen prototype van de blanke koloniaal. Was het de bedoeling de persoon en koloniaal Geeraerts in het daglicht te brengen? En in een positief of negatief daglicht? Naar mijn mening niet bepaald positief, het volstaat te luisteren naar wat hij zelf zegt, maar niettemin zoals hij werkelijk was en is. Maar dat hoorde m.i. niet thuis in een programma zoals Terzake, ook niet in het kader van 50 jaar onafhankelijkheid. Of was het de bedoeling een steen te werpen in kalm water en het onderwerp Congo weer in de aktualiteit te brengen, en zonder in het programma een standpunt in te nemen, bij het publiek een debat op gang te brengen over het verleden en heden van Congo en los daarvan over de figuur Geeraerts? In dat opzicht is het programma wel geslaagd. Tot slot, ik ben akkoord met de eindoverwegingen in de reeks, in zekere zin vertolkt door Geeraerts en Carlos Rommel: de situatie waarin Congo en de Congolezen zich op vandaag , na 50 jaar onafhankelijk, bevinden, is in overgrote mate aan hun zelf toe te schrijven en dat blijkt duidelijk uit de reeks zelf.
13 COELUS Daniel // 11-04-2010 om 15:51
In verband met de “vrijwillige” militaire dienstneming van Jef G. heb ik mijn eigen verhaal. Op de Congoboot Baudouinville werd ons gevraagd waar we onze wederoproepingen wensten te doen, ofwel tijdens de vakanties in België ofwel in Congo. Ik koos het verkeerde adres, nl Congo want later werd ik als reserveofficier opgeroepen om de orde te handhaven rondom het “feest” van 30 juni 1960. Ik dank hierbij de para-commando’s die ons gered hebben in Boende want zonder hen zou ik als “vrijwilliger” ergens in de rode aarde verdwenen en gehuldigd zijn geworden…
14 Ilse Geeraerts // 11-04-2010 om 15:39
@Magda Bauwens
Het doet deugd om eindelijk eens iets over mijn moeder te lezen wat me ook echt aan haar doet denken. Ze was precies zoals u ze beschrijft. Ik las helaas te vaak -net als miljoenen Vlaamse lezers- dingen over haar die uitsluitend getuigen van rancune en die de werkelijkheid geweld aan doen.
Toch is mijn moeder altijd blijven zwijgen. Ze heeft meerdere malen het aanbod gekregen om op ‘literaire wijze’ haar zijde van het verhaal te laten schrijven. Dat heeft ze uit respect voor ons, haar drie kinderen, steevast geweigerd. Haar vijf kleinkinderen zijn er haar ook dankbaar voor.
De eventuele bedenking dat deze persoonlijke dingen niet zouden thuis horen op een publiek forum weerleg ik met de eenvoudige opmerking dat ons eigen leven en verleden zonder enige vorm van schaamte het onderwerp zijn geweest van een aantal autobiografische romans van mijn vader.
Wat uw herinnering aan mij betreft: ik vind mezelf op de vergeelde foto’s van die periode veeleer lijken op een kleine, kale, beetje rossige en mollige boskabouter. Maar dit geheel terzijde.
Grote groet, IG, Koningshooikt
15 COELUS Daniel // 11-04-2010 om 13:20
Laat ons vooreerst het talent van de schrijver en zijn menszijn scheiden. Na veertig bladzijden Gangreen was ik “uitgeclitorist”. De goedkope meisjes waren in mijn Congo ook te koop en dagelijks gebruikt o.a. door de dienstdoende dokter. Veel goedkope bluf en weinig wol maar achteraf bekeken: kassa, kassa!. Heb heel wat meer waardering voor zijn overleden vrouw en “verweesde” kinderen…
16 magda bauwens // 11-04-2010 om 09:34
Het gezin Geeraerts bracht enkele malen een dag bij ons door, destijds in Bumba. En wij deden hetzelfde bij hen. Dat was zo ge gewoonte onder de Vlamingen.
Ikse, ik zie jullie nog voor me. Jij waart een fijn levendig lief klein meisje. Je mama was een héél sympathieke, zeer vriendelijke, verstandige, warme DAME. En ze was bovendien een mooie aantrekkelijke vrouw met donkere ogen en donker haar, gebruinde huid.
Ik herinner me dat er eens gesproken werd over de tijd voor hun huwelijk en dat ze afspraakjes hadden in een park en dat je papa toen (gaven ze lachend beiden toe) erg verliefd was op je mama. Dat is me bijgebleven.
Aangezien iederéén wist hoe Jef de zwarte vrouwen en mannen behandelde, en oordeelde dat zoiets niet door de beugel kon, moest je mama dat ook geweten hebben. Toch, en dat kan slechts een èchte dame, deed je mama alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Ik denk dat ze toen nog steeds veel van je vader hield.
Ik heb het artikel van je in Humo gelezen, waarin je schreef hoe hij jullie behandelde. Walgelijk!
Nu in de reportage speelt hij de Congokenner en hij doet alsof zijn gedrag ginder de norm was. Hij maakt ons, kolonialen, allemaal te schande!
17 K.G. (2) // 11-04-2010 om 07:54
als deze reportage onze bijdrage moet zijn in het kader van 50 jaar onafhankelijkheid…
als Geeraerts het voor het zeggen mag hebben en een forum krijgt om zijn gratuite seksuele escapades met zijn ‘zwarte seksslavinnen’ nog maar eens uit te doeken te doen..
‘Ik sliep met hun vrouwen’. Ho, wat een
eer het bed te mogen delen van de blanke koloniaal.
Beschamende reportage, en zeer vernederend voor de afrikaanse mens.
Goedkoop en Canvas onwaardig.
Waarom de Belgische politici niet eens aan de tand voelen die hun bijdrage geleverd hebben aan de moord op Lumumba?
Dat zou relevanter zijn dan het nageilen van JG.
18 linda schagen van leeuwen // 10-04-2010 om 20:20
deze uitzending doet afbreuk aan de schrijver jef geraerts.
Het belicht hem bijzonder vrouwonvriendelijk. Ik wou dat ik het nooit gezien had want het maakt deze man tot een zielige inhoudsloze pathetische zielepoot.
Hoe kun je nou kinderen maken en ze niet meer willen zien?
Hoe kan je nu bij een zwart fotomodel een kind maken en zoveel jaren later zogezegd bedroefenis “spelen” dat deze vrouw gestorven is , terwijl ze een abortus moest laten plegen destijsds toen Jef Geraerts het voor bekeken Hield?
Waar is de moraal van deze mens?
Ik voel des te meer empathie met zijn verlaten familie , die voor mij volslagen onbekenden zijn.
Dikdoenerij gestoeld op de verkoop van boeken die zeggen kijk eens wat ik kan en durf en doe…
Maar verantwoordelijkheidszin is ver zoek.
De mensen in de congo overweldigen door nog eens af te komen met een cameraploeg en ze valse hoop te geven , want wie weet wat we gaan krijgen, welk voordeel gaan we hier nu weer uit halen?
Waar is de moraal?
Zou hij deze uitzending hebben laten doorgaan als zijn laatste vrouw nog leefde?
Ik denk het niet.
Pathetisch en vies .
19 Jos Verbeeck // 10-04-2010 om 19:18
‘t Is daarom dat er zoveel witte of bastaard negerkes in Kongo zijn .
De Jef (Geeraerts) heeft daar goed zijn best gedaan !!
20 K.G. // 10-04-2010 om 16:12
@bob vanhee: volledig akkoord, het moet ook eens gezegd. Heb dat boek ook gelezen.
Stuitend hoe JG de afrikaanse vrouw opvoert als een wulps seksobject. Projectie van zijn eigen (machts)wellust, ja.
21 Ilse Geeraerts // 10-04-2010 om 15:19
Als reiziger in Afrika werd ik meerdere malen onthaald op uitbundig gezang en dans. De komst van geïnteresseerde Europeanen opent in het wereldbeeld van zeer arme Afrikanen helaas nog steeds een venster op een betere toekomst. Dit is uiteraard niet anders in een reportage ‘met grote trom’ als die van Terzake.
Tot daar dus de vermeende populariteit van Geeraerts in een zinkend land.
Wat me wel verwondert is de eenzijdigheid van de berichtgeving.
Wat ging men eigenlijk doen in de brousse? Enkele verhaallijnen van romans checken aan de ruines van het heden?
Het geheel is mooi gemonteerd ten behoeve van het imago van een ex-koloniaal.
Hierop zitten we na de correcte studies over de Belgische aanwezigheid in Congo door de jongste generatie historici toch echt niet meer op te wachten.
22 Cyriel Van Meel // 10-04-2010 om 15:11
Als schrijver is Jef Geeraerts een grote mijnheer, maar als mens een arrogante macho. Ik was ook in Bumba toen hij er zijn zogezegde seksorgieën beleefde en weet dan ook dat dit zuivere fantasie is.
Spijtig heeft dit bij veel mensen die nooit in Congo zijn geweest een verkeerd beeld geschapen van de kolonialen. Ook zijn heldendaden in een volgend gangreen is zuivere macho-fantasie, want hij is daar nooit geweest.
Ik ben ook na vijftig jaar teruggegaan naar Congo ( 2 maal) en er ook feestelijk ontvangen, maar ik ken de Bantoementaliteit en weet wat ze denken.
Een reportage met iemand die steeds maar bluft over het aantal vrouwen die hij gehad heeft is waarschijnlijk beter voor de kijkcijfers dan met iemand die een normaal gezin met vrouw en kinderen had in Congo.
23 bob Vanhee // 10-04-2010 om 12:12
Blz van één van Jef Geeraerts’Gangreens, is een militair rapport als volgt: ” Hinderlaag op 16/03/1960. Plaats: gewest Dimbelenge, weg op de hoogte van
het Munkamba-meer.”
Hij levert daar een bloedige veldslag.
HIJ suggereert aan staf Landmacht( sic)
de operaties stop te zetten, enz.. enz..
Dat is wilde fantaisie, want volgens MIJN dagboek was ik op ditzelfde moment met mijn peloton Gendarmerie op rust en bivakeerde op de oever van dit meer in de staats-gite- mijn vrouw
was er ook bij. Vrediger kon het niet…
Deze “veldslag” greep dus ongemerkt in
mijn achtertuin plaats. En nu gij Don
Quichote Geeraerts!
24 MJB // 10-04-2010 om 10:49
Wat mogen we geloven wat hergeen die “reportage” toont??
Al di Congolezen die staan te juichen zijn veel te jong om Geeraerts ooit gekend te hebben..
Waarom is hij niet in Congo gebleven als hij het beschouwd als “zijn land”?? Waarom heeft hij zijn geliefde niet meegebracht naar Belgie toen hij daar als enige blanke die al schietend kunnen vluchten is? Waarom dreigden de Congolezen zijn koffers in de Congostroom te gooien indien ze die te pakken kregen en kon hij zijn bezittingen slechts naar Belgie laten overbrenegen onder een valse naam??
Ik begrijp helemaal niet dat dergelijke man zou “verheerlijkt” wordt door onze maatschappij. Het enige wat hem kan toegewezen worden is een goed schrijftalent en veel fantasie, maar als MENS is het toch maar een grote nul en geen voorbeeld… Naar mijn mening was het waardeloze reportage..
25 bob Vanhee // 10-04-2010 om 09:30
In verband met de media-geile “soap”van Jef Geeraerts in Congo
( en hij blijft dus geil in zijn ouden dag !) lees dan aub. het vlijmscherpe boek van Rob.Adriaensens
“PAN ZONDER FLUIT “. Het begint zo:
…..en hij maar afgeven op “de” echtgenote en hulde brengen aan “alle echte vrouwen van de wereld”. -net of hij moet ze ginder gaan zoeken…!
(Uitgeverij Scriptoria-A ntwerpen 1979)
Veel leesgenot BOB VANHEE.
26 MB // 09-04-2010 om 11:05
Iemand is verwonderd dat er zo weinig kritiek komt op Jef Geeraerts.
Wie er toen niet wàs denkt wellicht dat dit de houding van “de” blanken was. En niets is minder waar!
De ex-kolonialen die er toen waren en die Jef gekend hebben, zijn verbolgen!
Jef was destijds niet geliefd, noch bij de zwarten noch bij de blanken.
Zoals hij zonder schaamte zelf zegt: hij HEERSTE over de zwarten. Hij nam hun vrouwen, met of tegen hun zin, ze kregen zweepslagen, hij maakte de zwarten bang zeggend dat hij een blanke tovenaar was, sommigen werden betaald om te werken met “bons de poudre” die hij als ambtenaar de plicht had te vernietigen enz.
De blanken vonden hem vals, onbetrouwbaar, chockerend, pretentieus. Iedereen had medelijden en sympathie voor zijn vrouw en zijn kindjes die hij schaamteloos bedroog.
Wij woonden te Bumba in die tijd. Zijn echtgenote was een héél lieve, deftige, verstandige EN een heel mooie nette vrouw. En een prima moeder!
Haat hij die vrouw omdat ze door zijn
omgang met zwarte vrouwen algauw een afkeer van hem had gekregen en hij, de macho, zo gekrenkt was?
Dat vraag ik me af.
M.B.
27 Ilse Geeraerts // 09-04-2010 om 00:43
Bevreemdende en verhelderende beelden. Ontroerend. Maar evenzeer schokkend.
Wetend dat mijn ‘oorsprong’ nauw verbonden is met hetzelfde verleden waarvan hier flarden worden getoond, benauwt het me te zien dat deze lieve en naïeve Afrikaanse mensen hun onderdrukker met veel omhaal fêteren bij een terugkeer na vijftig jaar afwezigheid.
Afwezigheid ook bij ‘een grote liefde’ die in eenzaamheid moest sterven. Afwezigheid is een constante, ook in mijn leven ver naast deze man, Jef Geeraerts, een vader die zijn afwezigheid in een koppige stilzwijgendheid heeft ingebed.
Afwezigheid is een makkelijke keuze.
Het huis in Yandongi waar mijn wieg stond is niet meer.
Ik tel mijn zegeningen, dankzij een vrouw die de naam ‘moeder’ waard was en terzijde wordt geschoven als een bijkomstigheid. Gelukkig kunnen bijkomstigheden bijzonder waardevol zijn.
28 Luc Vlaemynck // 08-04-2010 om 23:47
Machtsmisbruik?
Ik was para commando in 1978 te Shaba, Jef was een kind van de tijdsgeest en als ik kind zeg dan was ik het als 18 jarige ook. Ik ben er van overtuigd dat hier geen sprake is van gewild machtsmisbruik tegenover de zwarte mens of vrouw voor degene die het graag hoort. Als blanke weliswaar te Afrika heb je een streepje voor, ze zien u als iemand dat hun uit de miserie kan helpen. Toen ik wachtdienst deed gebeurde het meermaals dat een man zijn zus kwam voorstellen, of het meisje zelf vroeg met de mooiste glimlach of er interesse was. In dat cultuur en klimaat is er totaal geen sprake van machtsmisbruik maar blijkbaar moet men er zelf zijn geweest om zich te kunnen verplaatsen in den vreemde why of life!
29 paul klijn // 08-04-2010 om 22:07
Kuifje zou nu ook niet meer moeten doen wat hij vroeger uitgespookt heeft in Congo.
30 van der Heiden S. // 08-04-2010 om 21:11
Wanneer Jef Geeraerts het heeft over zijn “vrouwtjes” in de Congo, dan durf ik me af te vragen of hier soms geen sprake is geweest van machtsmisbruik tegenover deze dames . Vonden zij hem dan allemaal echt zo’n geweldige man ? Wie zijn boeken goed gelezen heeft, moet toch weten dat hij maar met zijn vingers had te knippen, of er werd een of ander vrouwmens tot bij hem gebracht, al of niet tegen haar wil, en ze waren heus niet allemaal meerderjarig (“Ze was amper dertien en …”) . Als zijn huwelijk toen is misgelopen, zal dat wel niet alleen aan zijn echtgenote gelegen hebben, me dunkt . Nogmaals, ik ontken niet zijn capaciteiten als schrijver, maar zijn fouten als mens mogen, zelfs nu hij in de tachtig is geworden, wel eens aan de kaak worden gesteld …
31 Jørgen Vervliet // 08-04-2010 om 20:45
Wat ik vooral niet begrijp aan deze reportages over Geeraerts in Congo, is dat er zo weinig kritiek komt op het gedrag van Geeraerts destijds en nu. Hij spreekt nog altijd over die “exemplaren” als hij over de Congolezen praat. Ook is zijn minachting is duidelijk te voelen. Het feit dat de Congolezen hem op handen dragen in deze reportages slaan mij met verstomming. Eerlijk moet ik zeggen dat ik niet van deze reportages begrijp. Ik ben geneigd om Geeraerts als degoutant ventje te bekijken. Neen, in mijn ogen is hij geen sympathieke kerel, veeleer een arrogante overheersende blanke! Het feit dat ie nog niet vroeger teruggekeerd is naar Congo, doet mij vermoeden dat hij schrik of schaamte had. En nu met camera’s in de buurt voelt ie zich waarschijnlijk veilig en comfortabel. Graag Uw meningen!
32 M. B. // 08-04-2010 om 19:10
Zijn bijnaam “Hij die veel slaat” was passend, verneem ik van mensen die hem ginder destijds goed gekend hebben. Zijn buren hoorden de zwarten die slaag kregen schreeuwen tot in hun woning, zeggen ze. Geen enkele andere blanke gedroeg zich zo.
Maar daarnet vertelde iemand me dat ook “zijn muze Julienne” zoveel slaag kreeg en dat ze eigenlijk bij hem weg wou. Liegen al die mensen of is Jef dat vergeten?
M.B.
Reageer!
Je reactie is welkom indien ze vergezeld gaat van je voornaam, naam en een behoorlijk e-mailadres. Je kunt aan de moderator vragen om enkel je initialen of voornaam te vermelden. Klik hier voor de gebruiksvoorwaarden van onze fora.