In Ierland, Duitsland en Nederland zijn de afgelopen maanden en weken talrijke verhalen opgedoken over grootschalig kindermisbruik in de kerk.
Zelfs het college van het beroemde Regensburger Domkoor uit Beieren ontsnapte niet aan de schandalenstroom.
In ons land hebben slachtoffers van pedofiele priesters zich tot nu toe gehuld in stilzwijgen.
Guy De Troyer heeft toch iemand bereid gevonden om met zijn verhaal naar buiten te komen.
In de studio praat Kathleen Cools met hoogleraar kerkelijk recht en Vaticaanwatcher Rik Torfs.
5 reacties ↓
1 M V W // 22-03-2010 om 15:03
Beste,
zelf ben ik slachtoffer van sexueel misbruik van 3 priesters en één celebataire man. De feiten dateren uit mijn jeugd, nu zo ongeveer 30-35 jaar geleden. Het bekijken van de uitzendingen met deze thematiek zijn en blijven voor mij altijd een uitdaging: hoe ga ik reageren? wat gaat het met mij doen? ga ik de confrontatie aankunnen?… Op dit moment schilder ik veel. Kunst (ook muziek) is voor mij een uitlaatklep voor mijn emoties, mijn frustraties,… Ik kan er veel in kwijt. Zo maakte ik vorige week een kunstwerkje waarin San Deurinck de hoofdrolspeler is. Ik hou ontzettend veel van dit werkje, omdat ik mezelf ook wel in de plaats van San stel. Deze identificatiemogelijkheid werkt voor mij bevrijdend. Het zegt me, jammergenoeg, dat er nog meerdere op deze wereld zijn die iets dergelijks hebben megemaakt.
Nu wil ik graag dit werkje aan San schenken, omdat ik zò waardeer dat hij de stap naar de media heeft willen zetten met zijn misbruik-verhaal. Misschien kunnen jullie mij aan zijn gegevens helpen. Zoniet (wet van privacy, ik ken dat wel zo wat…), kun je míjn gegevens doorgeven aan San, met de boodschap dat ik een kunstwerkje voor hem liggen heb, als blijk van waardering voor wat hij heeft gedaan…
Zeer hartelijk dank,
ook zeer hartelijk dank aan de ploeg die deze bijzonder kwetsbare thematiek op een heel serene manier heeft naar voor gebracht!! DANK…
2 Steenssens Yves // 18-03-2010 om 19:07
Waar zijn mijn reacties gebleven moderator…?
@ Yves: bij de uitzending van gisteren
mod.
3 ingrid devos // 18-03-2010 om 13:03
Ik ben partner van een pedofilieslachtoffer. De feiten gebeurden tussen 1955 en 1960 en werden gepleegd door een leraar priester.Onze relatie is al 20 jaar een emotionele lijdensweg. De priester heeft genoten maar mijn partner is emotioneel vermoord. Angst, verdriet, leegte, schuldgevoel , wanhoop waren de gevoelens die ik vond tijdens mijn lange zoektocht naar een emotioneel gesteunde liefdesrelatie. Ik bleef heel alleen over binnen mijn zoektocht naar liefde.
4 Adriaens Marleen // 18-03-2010 om 11:17
Pedofilie, misbruik …. door geestelijken! Velen slachtoffers lijden nog steeds omdat ze nooit een luisterend oor vonden voor hun aanklacht!! Er mocht hier immers NOOIT over gepraat worden. Maralina, een spreekbuis voor geboortemoeders die hun kind moesten afstaan, brengt al enige tijd een monoloog naar het boek “Kleine Zondaars – Kerk en kinderhandel” van Carine Hutsebaut over Hilde die door een priester verkracht werd. Haar kindje werd haar afgenomen door nonnen van het opvangtehuis Tamar te Lommel. Dit tehuis stond vroeger bekend om de opvang van vrouwen (meisjes) die door een priester bezwangerd werden. En ook hier waren de hogere Kerkelijke autoriteiten ervan op de hoogte en ook hier werd de priester gewoon overgeplaatst naar een andere parochie of naar de missies gestuurd. Hoe vertel je een geadopteerde dat je moeder je heeft MOETEN afstaan en dat je vader een priester is???? Ooit het boek van Jos Herbots “Kind van de schaamte” gelezen? Hier wordt ook melding gemaakt van sexueel misbruik in katholieke weeshuizen!!!
5 Karel Peeraer // 17-03-2010 om 20:24
Logisch toch wat er in de kerk gebeurt?
Werd de zonde wel juist geplaatst?
Pedofilie in de kerk is louter het gevolg van het hanteren van het geloof dat de mens een zondaar is. Wie dit geloof opgeeft, stopt automatisch met zich dienovereenkomstig te gedragen.
Wat er binnen de kerk werd (wordt) misdaan, is een logisch gevolg van hoe sommigen (of zeg ik velen) binnen de kerk over zichzelf en hun medemens denken. Hun perceptie van de realiteit is dat zij en wij allen zondaars zijn.
Zoals onlangs Rik Coolsaet zei tijdens Terzake:
“Het is een oude sociologische wet die zegt: wat is het belangrijkste, de realiteit of de perceptie. Helaas is dikwijls de perceptie het belangrijkste. Waarom zeg ik ‘helaas’? Omdat de manier waarop we naar iets kijken bepaalt hoe we erop reageren en door te reageren maken we een nieuwe realiteit. Deze nieuwe realiteit, deze nieuwe overtuiging wordt dan ons nieuwe uitgangspunt voor verdere beslissingen. We gaan vanuit deze overtuiging/realiteit verder denken en sluiten daardoor andere overtuigingen uit en zo krijgen we een tunnelvisie die ons verder wegleidt van de realiteit. We komen dieper onze realiteit in, of beter gezegd, dieper in onze perceptie van de realiteit.”
Jezus verwoordde het zo in Marcus 11, vers 23: “Wat je zonder twijfel gelooft in je hart, zal voor jouw werkelijkheid worden.” M.a.w. wie zonder twijfel in zijn hart gelooft dat hij of de ander kan zondigen, maakt zonde tot zijn werkelijkheid.
De foutieve perceptie van vele priesters en hun oversten, namelijk dat wij allen zondaars zijn, heeft voor deze priesters geleid tot een nieuwe werkelijkheid. Het uitdragen van deze boodschap heeft hen dieper in deze realiteit geduwd, of beter gezegd, dieper in hun perceptie van de realiteit. Zo zijn ze door deze perceptie zichzelf als zondaars gaan zien. Door hun perceptie van de realiteit hebben ze voor zichzelf een zondige realiteit gemaakt. Door hun perceptie van de realiteit hebben ze zichzelf -in hun ogen- een zondige realiteit gegeven. Deze nieuwe overtuiging werd het uitgangspunt voor nieuwe beslissingen. En dus zijn ze zich logischerwijs als zondaars gaan gedragen. Zo zijn ze ‘ogenschijnlijk ongewild’ voor zichzelf hun eigen perceptie over hun ‘geaardheid’ , hun ‘zondigheid’ gaan bevestigen.
Zoals je over jezelf denkt, zo word je.
De verkeerde perceptie van de boodschap van Jezus, heeft inderdaad geleid tot een uitbreiding van ‘zondig gedrag’, of beter gezegd, tot de perceptie van een uitbreiding van zondig gedrag.
Jezus vroeg ons om vergeving te vragen, niet omdat we volgens hem allen zondaars zijn, maar opdat hij door deze vraag van ons de toelating krijgt om ons te bevrijden van het geloof dat we zondaar zijn. Hij wilde ons immers bevrijden van de gevolgen van dit geloof.
En wie zou, als hij dit begrijpt, daar niet blij om zijn?
Jezus stelde voor dat we om vergeving zouden vragen, niet omdat we gezondigd hebben, maar opdat we zouden begrijpen dat we nooit gezondigd hebben. Eens we dit terug begrijpen zullen we onze perceptie dat we zondaars zijn opgeven. Wie deze betekenis niet opgeeft zal zich blijven gedragen volgens de ‘zondige’ betekenis die hij zichzelf gaf. Door dit gedrag veroordeelt deze mens zich tot een ongelukkig leven, Johannes 3, vers 18-21.
De biecht, de kans om vergeving te vragen, is dan ook het sacrament dat zelfs binnen de kerk nog weinig interesse opwekt. Het zorgt immers voor de verdwijning van de zondaar, een identiteit waarmee de priester zichzelf zo verenigd heeft. En wie wil zichzelf opgeven?
God schiep ons naar Zijn beeld en gelijkenis, dus volmaakt heilig, maar de mens maakte de fout een verkeerde perceptie van zichzelf te verkiezen boven de werkelijkheid. En zo raakte de mens verstrikt in een werkelijkheid die louter een weergave is van deze foutieve perceptie, maar die niets te maken heeft met de werkelijkheid zoals God die schiep. We hoeven slechts ons idee dat we zondaar zijn op te geven om zo onszelf te bevrijden van de door onszelf gecreëerde werkelijkheid en om zo onszelf terug te vinden in Gods werkelijkheid, door Jezus de Hemel genoemd. In die werkelijkheid ervaren we geen lijden en geen dood, maar het eeuwige leven.
Opdat we onze schuldeloze werkelijkheid terug zouden kunnen ervaren als onze realiteit, stelde Jezus voor dat we om vergeving van de zonde zouden vragen.
Niet omdat we volgens hem gezondigd hebben, maar omdat hij ons zo ons geloof dat we gezondigd hebben, zou kunnen ontnemen. Vragen om vergeving is vragen om bevrijd te worden van een foutieve perceptie die ons pijn heeft gedaan. Vragen om vergeving is vragen naar de juiste werkelijkheid. En het is die waarheid die ons zal bevrijden. De waarheid dat we geen zondaars zijn, zal ons bevrijden. Ze zal ons o.a. bevrijden van pedofiele priesters en homoveroordelende kardinalen. Deze mensen zijn louter figuren in onze verkeerde perceptie over onszelf, een perceptie die wij hebben aanvaard als onze werkelijkheid.
Wie er van overtuigd is dat hij geen bevrijding van zijn foutieve perceptie nodig heeft, hij werpe de eerste steen.
Het moge duidelijk zijn dat ik met deze tekst niet beoog de kerk aan te vallen, ik beoog enkel verzoening.
Werd de zonde wel juist geplaatst?
Reageer!
Je reactie is welkom indien ze vergezeld gaat van je voornaam, naam en een behoorlijk e-mailadres. Je kunt aan de moderator vragen om enkel je initialen of voornaam te vermelden. Klik hier voor de gebruiksvoorwaarden van onze fora.