De Mikado België

In een normaal federaal land maakt elke deelstaat zijn regering en afgelopen. Natuurlijk zijn er overal wel repercussies op een ander niveau. Als de Duitse bondskanselier een deelstaatverkiezingen kletterend verliest is dat nooit goed. Maar in ons land is het deze keer erger omdat er een staatshervorming nodig is. Al was het maar om de armlastige federale regering weer wat ademruimte te kunnen geven. En voor een staatshervorming zijn er 100 zetels nodig in het federale parlement. En daar begint de mikado. De vorming van elke deelstaatregering is een stokje dat partijen kan frustreren en dus de mikado van 100 federale zetels in gevaar kan brengen.

Zetels tellen

Zetels tellen is een tweede natuur voor politici. Zullen de partijen die regionaal eventueel uit de boot vallen, nog wel bereid zijn om in de federale regering te blijven zitten ? En zelfs als ze blijven zitten, zijn ze dan nog constructieve partners voor een staatshervorming ? Ze zéggen nu van wel maar als er moeilijke toegevingen te doen zijn, heeft een gefrustreerde partij er misschien weinig belang bij om de hete aardappel ook echt te stemmen.

Lees meer »

Inhoud en een parkeergarage

Ik ontmoette collega Mees in de parkeergarage. He was zes uur stipt. Hij groette mij hoffelijk. “Zware dag gehad”, klaagde hij, terwijl hij zijn veel te zware boekentas in de koffer tilde. “Aan het zelfevaluatierapport van onze faculteit geschreven. De doelstellingen van een aantal opleidingsonderdelen waarvoor ik verantwoordelijk ben bijgesteld. De verslagen van de permanente onderwijscommissie van dit academiejaar grondig doorgenomen met het oog op een verdere diversificatie van de toetsingsmomenten bij de examens. Ik ben bekaf”. Collega Mees zag er inderdaad moe uit. Moe, maar gelukkig ook ernstig, en dat scheelt.

Tussen haakjes

“Tussen haakjes”, vertrouwde hij me toe op een toon alsof hij mij ging meedelen dat ik aan een terminale ziekte leed, “ik heb de verkiezingen wat gevolgd op de televisie. Tss, tss, tss. Weet je wat ik heb gemist? Inhoud!” Hij nam de tijd om mij, zij het slechts heel even, strak in het gelaat te kijken, en herhaalde met nadruk het magische woord: “Inhoud!”
“Inhoud?”, vroeg ik.
“Inhoud”, zei hij.
“Hoezo inhoud?”, drong ik aan. Wij waren ten slotte onder professoren. Dan durf je al eens doordiscussiëren.

Jobkorting

“Neem nu de jobkorting. Daarover had ik tussen onze politici graag een diepgaand gesprek gehad. Met een opsomming van alle argumenten die ervoor pleiten, gevolgd door het zorgvuldig oplijsten van de tegenargumenten. Iedereen praat tot hij volledig is uitgesproken, waarna er ruimte is voor een repliek en vervolgens voor een wederwoord. En natuurlijk onderbreekt de moderator onze politici niet. ”
“Jobkorting”, hoorde ik mezelf zeggen.
“Jobkorting, inderdaad. Maar evenzozeer verdient de verhoging van de kinderbijslag in Vlaanderen een substantieel inhoudelijk debat waarna de kiezer zich met kennis van zaken een oordeel kan vormen. ”
“Kinderbijslag”, antwoordde ik.

Geen enkel belang

“Vandaag gaat het altijd over de persoonlijkheid van politici, over hun karakter. Dat heeft toch geen enkel belang! Maar hebben die mensen een visie? Een project? Daar komt het op aan. Ik wil standpunten horen. Over jobkorting en over kinderbijslag, maar bijvoorbeeld ook over de tarieven van De Lijn. Moeten de prijzen naar omhoog? Misschien. Maar het zou ook kunnen dat de prijzen eerder naar omlaag moeten. Dat valt niet uit te sluiten. En, zeer belangrijk, hoe zit het met het aantal reizigers? Stijgt dat? Of daalt het? Hoe bereken je die cijfers? En hoe drijf je de vervoerscapaciteit op. De vervoerscapaciteit: heb jij daar tijdens de debatten iets over gehoord? Ik niet! Ik niet, hé! Geen woord. Geen woord over de vervoerscapaciteit van De Lijn. En waarover wel? Over de rancune van Leterme en over het Vlaanderengevoel van Bart De Wever. Over die onzin! Maar over de vervoerscapaciteit van onze bussen? Niets, niets, niets. Geen woord. Inhoud? Nul!”

Krassen

Professor Mees merkte een beetje verbaasd dat hij boos was geworden. Hij produceerde een glimlach light en nam afscheid. Terwijl hij achteruit reed schuurde hij met de rechterflank van zijn Opel Astra tegen een betonnen paal. Nerveus en geërgerd stapte hij uit. In de slecht verlichte garage boog hij zich over zijn auto. Wat zag hij? Krassen.

Beste Jurgen Verstrepen

Ik hoorde u donderdag op Radio 1 in ‘Vandaag’ zeggen dat u bedenktijd wil. Het nieuws was net bekend dat niet u maar Lode Vereeck fractieleider wordt van Lijst Dedecker in het Vlaams Parlement. Onbegrijpelijk. U die alles op alles hebt gezet voor uw partij. De enige ook van uw fractie met enige ervaring. U die de meubels hebt moeten redden in Antwerpen, want de anderen op uw lijst deden het nóg slechter. Dat de kiesdrempel maar net werd gehaald was dus dànkzij u en niet ondanks u. Iedereen met enig politiek inzicht ziet dat in, zou je dan denken. Maar niet dus. Niet u maar die professor uit Limburg mag de ploeg gaan leiden. Omdat hij meer stemmen haalde dan u? Omdat Limburg wel hoge scores haalde en meer zetels? Omdat hij meer ervaring heeft? Driewerf neen. Maar toch koos uw Leider, Jean-Marie Dedecker voor hem, en niet voor u.

Bedenktijd

Ik zou ook bedenktijd vragen. Hoeveel vernederingen kan u nog blijven slikken? Hoeveel keer moet u publiekelijk nog zo geschoffeerd worden? U moest al horen dat uw Leider u eigenlijk een ‘debiel’ vindt ‘die er zo snel mogelijk uit moet’. U moest al verdragen dat uw Leider eigenlijk Luc Beaucourt wou als lijsttrekker. Dat zo’n ventje als Rob Van de Velde openlijk aan uw engagement twijfelt en hoopt dat u uw ‘les’ intussen hebt geleerd. Pardon?! Rob wie? Maar u dekte dit alles met de mantel der liefde toe. 7 juni was het streefdoel, de rangen moesten gesloten en de lippen op elkaar.

Maar 7 juni bracht niet de verhoopte uitslag. Nog geen 8 procent terwijl de peilers ooit 16% hadden beloofd. Uw Leider is duidelijk niet opgezet met het behaalde resultaat. Zelf was hij wel goed voor 3 zetels en meer dan 13% van de stemmen. Maar in Antwerpen, de provincie waar om de titel werd gestreden, haalde uw ploeg net de 5% En ook uw voorkeurstemmen waren gehalveerd tegenover de vorige keer. De Leider was not amused: ‘we waren bijna verdronken in de Schelde’. Versta: het is de schuld van Verstrepen.

Lees meer »

Communicerende vaten

Op het einde van mijn middelbare school-carriere waren mijn resultaten voor fysica en scheikunde rampzalig. Er volgden herexamens en wellicht geheime deliberaties. Maar tegenover mijn ontevreden vader had ik een alibi…als gewetensbezwaarde weigerde ik vakgebieden te studeren die verantwoordelijk waren voor de atoombom!

In de lagere school was ik wel geïnteresseerd in natuur- en scheikunde. Dat had te maken met de communicerende vaten. Fascinerend, je zet 2 of meer bekkens van verschillend volume naast elkaar, smalle en brede, dikke en dunne, je verbindt ze met pijpen, je giet er water of limonade in, en in alle recipiënten stijgt de vloeistof even hoog! Die toverkunst heeft te maken met luchtdruk en eb en vloed, soit, het is lang geleden. Het leuke was dat zelfs een chronisch onhandig sujet als ik zo’n communicerend stelsel in mekaar kon knutselen.

Lak aan hupse formats

Maar halfweg het middelbaar verschenen charlatans die in een stinkend labo alles lieten ontploffen en ontvlammen, tot ze afgevoerd werden met brandwonden van de zesde graad. Een goedbedoelende leerling greep de eerste de beste bokaal en goot de inhoud over de smeulende wonde. Het was ammoniakzuur. Ik denk dat ik daar en toen voorstander ben geworden van saaie en degelijke berichtgeving, en lak kreeg aan hupse formats en sensatie.

Lees meer »

Velen zeggen dat ze heel bijzonder was.

Straffer dan Jeanne d’Arc.

Bijna non, maar van dit monastieke bestaan gered door de literatuur van de veelschrijver Plutarchus en van haar tijdsgenoot Jean-Jacques ROUSSEAU.

Ze werd een vurig pleitbezorgster van de waardigheid van het individu, in het bijzonder van de vrouw.

Passie was haar norm

De achttiende-eeuwse aantrekkelijke brunette huwde met Jean Marie Roland de la Platière, wiens naam ze erbij kreeg.

Hij, een inspecteur van handel uit Amiens, bracht het tot Frans Minister van Binnenlandse Zaken.

Marie was niet enkel zijn stormachtige vrouw, ze was zijn secretaresse, redactrice van zijn teksten, muze, kortom spindokteres avant la lettre.

Ze schreef in ‘s mans naam brieven naar Louis XVI en werd co-auteur van een revolutionaire krant, uitgegeven door haar minnaar, de rebelse advocaat François BUZOT.

In hartje Parijs (Hotel Britannique, Rue Guenegaud) opende ze een politiek salon en nam voor die tijd heel innovatieve standpunten in.

Op grond van, onterecht gebleken, beschuldigingen van verraad werd ze in 1793 met een stootkar in een witte neteldoek naar een Parijs plein (Place de la Révolution) afgevoerd waar ze mocht kennismaken met de ketterbeul die een nieuw foltertuigje had meegebracht, de guillotine.

Onthoofden in plaats van ophangen. Veel verschil was er niet, het ging misschien wat sneller.

Manon

Marie Jeanne Philippo, ook nog Manon genaamd, zal evenwel het meest in de herinnering blijven voor haar Mémoires die ze schreef vanuit haar cel in de maanden voorafgaand aan haar executie.

Van Marie is het predikaat ‘ Mijn zorg om de onrechtvaardigheid te ontlopen is zwaarder dan haar te ondergaan’. Wat in haar geval wel kon tellen.

Haar bezorgdheid, krachtig geuit, over het gebrek aan een fair trial, een eerlijk proces, is meer dan twee eeuwen oud.

Geprangde bezorgdheid, vandaag nog meer dan ooit.

Tijd voor hervormingen, tijd voor actie zou je zeggen.

Suggesties

Mocht ik afgelopen donderdag naar de Gentse Kouter voor een debat ‘Justitie : (n)iets nieuws onder de zon ?’, met een spiekbriefje in de binnenzak.

Twintig kleine suggesties.

Als laatste spreker kwam ik evenwel niet aan mijn briefje en dus ook niet aan mijn actiepuntjes toe, wegens te weinig tijd.

Mijn lieve webmaster heeft echter altijd tijd voor mij.

Hier gaan we, in S.O.S.-Piet-stijl :

1. Gebruik van audiovisuele middelen bij politionele verhoren.
2. Toelating tot cross-questioning bij het horen van getuigen.
3. Bijstand van een advocaat bij de verhoren.
4. Voorafgaandelijk ieder verhoor afgifte aan de verdachte van een ‘letter of rights’ en duidelijke communicatie over de aanklacht.
5. Tegenspraak voor alle partijen bij reconstructies, rogatoire opdrachten en andere belangrijke onderzoeksdaden.
6. Creëren van tussenstatuten voor de verdachten naar Frans voorbeeld, teneinde menselijke schade bij voorhechtenis te voorkomen.
7. Stoppen met overbelasten van de onderzoeksgerechten.
8. Efficiënte en performante controle van verregaande politiemethoden ter bescherming van persoonlijke grondrechten.
9. Uitbreiden van alternatieve afwikkeling van strafzaken
(herstelbemiddeling) zodat meer tijd kan worden vrijgemaakt voor fel betwiste zaken.
10. Afleveren van gratis kopieën van de strafdossiers, ook tijdens de onderzoeksfase.
11. Invoeren van technische en elektronische hulpmiddelen om stukken, documenten en conclusies neer te leggen.
12. Herschikking van de plaats van het Openbaar Ministerie.
13. Beslissingen over voorhechtenis moeten voorafgegaan worden door een heus debat met mogelijkheid tot horen van experten, getuigen e.d.
14. Oprichten van advocatenscholen met heel gerichte opleiding en uitbreiding van takenpakket tot kennis van psychologie, neurobiologie, forensische wetenschappen e.d..
15. Totale hervorming van het pro-deo systeem, creatie van state lawyers, zodat niet enkel de vermogende de kans heeft tot adequate bijstand.
16. Evaluatie en feedback installeren voor de magistraten nopens de zaken die ze behandeld hebben en cursussen voorzien voor ‘hoe omgaan met macht ?’.
17. Idem voor de politiemensen, die nu al te veel ongecontroleerde grip hebben op de finale oordeelsvorming.
18. Aan banden leggen van de pers tijdens gerechtelijke onderzoeken waarbij meer moet worden gewaakt over het vermoeden van onschuld.
19. Heldere communicatie in vonnissen en arresten.
20. De beste mensen uit magistratuur en advocatuur betrekken bij wetgevend werk.

Als luisvliegen

Veel begoochelingen omtrent mijn bescheiden voorstellen maak ik mij niet.

De huidige wettenmakers bevinden zich wellicht op de markten, krolziek, als luisvliegen tussen de preskop, de triepen bloedworst en de overpaste onderbroeken.

Mag ik naar Elliot Murphy luisteren en zijn ‘Is Fellini really dead ?’, en wegdromen van Marie ?