Over de geschiedenis van Terzake:

Ivo Belet, één van de ‘founding fathers’

Ik ben rond de eeuwwende overgestapt naar Terzake. Het programma liep toen al ruim 5 jaar en had al enkele facelifts achter de rug. Pioniers als Walter Zinzen en Dirk Tieleman gingen met pensioen. Dirk Sterckx was al weg naar de VLD. Het veld lag helemaal open. Er kwam een nieuwe ploeg aan het roer (Phara de Aguirre en Carl Voet zouden even later ook overkomen van het Journaal). Met dat nieuwe team hebben we heerlijke televisietijden meegemaakt. Terzake had met mensen als Wim Vanwaesberghe, Jan Holderbeke, Chris Van den Abeele en Tom Vandeweghe ook ijzersterke reportagemakers in huis. Wat zij aanraakten, veranderde in journalistiek goud. Die mix van creatieve eindredacteurs met uitstekende journalisten en regisseurs op het terrein is het geheim van elk aantrekkelijk reportagemagazine.

Veel directer en confronterender

En dan de beruchte studiointerviews natuurlijk. Phara was daar veel sterker in dan ik. Veel directer en confronterender. Dat heb je ook nodig als je maar 5 minuten hebt (alhoewel ik haar nu in ‘Phara’ nog beter vind interviewen dan bij Terzake – zachter en rustiger, maar met meer resultaat). Ik heb het altijd meer van de omtrekkende beweging moet hebben (in de overtuiging dat je een mens op zijn gemak moet krijgen in de studio, anders komt er toch niks uit). De duiding heeft me trouwens altijd beter gelegen dan het snelle Journaalwerk. Het geeft je – ook door de timing, we gingen toen pas tegen 20.20u op antenne – de kans om even een blik in de coulissen te werpen, achter de façade soms van de schijn en de feiten. Er werd toen ook geregeld ‘gebatterd’ met de conculega’s van het Journaal, die aan de andere kant van het glas zaten. De strijd om de primeurs en de gasten, zeker op hectische politieke momenten. Blijkbaar is dat vandaag niet echt anders.

Elf september

Het meest beklijvende redactiemoment blijft die elfde september 2001. Ik moest die dag presenteren. Dat moment dat het tweede vliegtuig de tweede toren binnenvliegt; de koude rillingen die er dan over je hele lijf gaan; en het besef dat je binnen de minuut in actie moet schieten omdat je weet dat de planning en de reportages van die dag de vuilnisbak ingaan en er ’s avonds (en alle avonden nadien) maar één onderwerp zal zijn. Dat blijft voor altijd bij. Onder impuls van hoofdredacteur Leo Hellemans hebben het Journaal en Terzake toen meteen hun programmatie omgegooid en één totaaluitzending gemaakt. Tv-journalistiek is op dergelijke momenten onklopbaar.

Ivo Belet